Ben çok severdim ağLamayı
İsyan etmeye gücüm yoktu beLki de
Sonra neye, kime isyan edecektim ki
Hayata mı, kötü kadere mi?
Yoksa sevgisiz geçen geceLere mi?
Kime söyLeyecektim, kim dinLeyecekti?
Kim eLimden tutup
Beni hayata bağLayacaktı..
Ben çok severdim ağLamayı
BeLki bu bir isyandı
KeLimeLerLe değiLde göz yaşLarıyLa
Haykırarak değiLde ağLayarak..
Küçüktüm beLki de gücüm ağLamaya yetiyordu
Hiç kötü geçen bir günün gecesinde
İçmeyi düşünmezdim ozamanLar
BiLmiyordum bu koLay yoLu
İçipte kendinden geçine
Bir an içinde oLsa bütün kötü düşünceLerinden
SıyrıLdığını biLmiyordum insanın
Meğerse ne zor yoLu seçiyormuşum
DertLerin üstüne gitmek..
Gücünün yetmediği yerde de
AğLamak, isyan etmek..
Acaba küçükkenmi aptaLdım?
Yoksa şimdi mi çok akıLLıyım?
4.3/ 9 · 3 oy