Dr. Paul Ruskin, ogrencilerine yaslanmanin psikolojik belirtilerini ogretirken onlara su olayı okur:
" Hasta ne konusuyor, ne de soylenenleri anliyor. Bazen saatlerce anlasilmaz seyler geveliyor. Zaman, yer ya da kisi kavrami
yok. Yalnız, nasıl oluyorsa, kendi adi soylendiginde tepki veriyor. Son alti aydir onun yanindayim, ne gorunusu
icin bir caba sarf ediyor ne de bakim yapilirken yardımcı oluyor. Onu hep baskalari besliyor, yikiyor ve giydiriyor. Disleri
yok, yiyeceklerin pure halinde verilmesi gerekiyor. Gomlegi salyalarindan dolayı surekli leke
icinde. Yürümüyor. Uykusu surekli duzensiz. Gece yarısı uyanip cigliklariyla herkesi uyandiriyor. Cogu zaman mutlu ve sevecen,
fakat bazen ortada bir sebep yokken sinirleniyor. Biri gelip onu yatistirana kadar da feryat figan bagiriyor.
" Bu olayı okuduktan sonra, Dr. Ruskin ogrencilerine boyle birinin bakimini ustlenmek isteyip istemediklerini
sorar. Ogrenciler bunu yapamayacaklarini soylerler. Ruskin, kendisinin bunu buyuk bir zevkle yaptigini ve onlarin da
yapmasi gerektigini soyleyince ogrenciler sasirirlar. Daha sonra Ruskin hastanin fotografini dolastirmaya baslar. Fotograftaki
doktorun alti aylik kizidir. Dr. Ruskin, Amerikan Tip Birligi Dergisindeki makalesinde,(gunumuzde cok yasandigi gibi ) gulunc
bir yanlış anlamanin insana nasıl tamamen farkli bir perspektif kazandiracagini anlatmaktadir. Belkide hayatta yasadigimiz
bircok sey bize onyargilarimiz ve bakis acilarimiz tarafindan dayanilmaz ve zor gözükebilir...