Her sabah acı bir düdük sesi
ardından hüzünlü bir sonbahar rüzgarı
fısıldar kulağıma usulca bişeyler
ardından uçan kuşlar eşliğinde
görünür o koskoca mavi gövdesi
sanki insanlara emredercesine,
durağa yaklaştığında
herkes bir adım geri çekiliverir
doluşuverir insanlar açılan kapılardan
bir yerlere yetişmek istercesine
en sonda ben binerim hep
uzun ve sıkıcı bir yol başlar
neler konuşulur bir bilseniz
kimisinin ne umutları vardır
kimisi yapayalnızdır
kimisi ise boşboş bakar
o küçücük pencereden dünyaya
uzun sıkıcı yolculuk sürerken
her durakta bir umut iner
artık inme vakti geldiğinde
hani özgürlüğe hasret insanlar vardırya
işte öyle insanlar iner hızlı hızlı
sonra bomboştur yine tren yapayalnız
hüzünlü bir sesle son seferinde
yatar uykusuna yine bir 7:56 sefeseferinde
yeni umutlar taşımak üzere...